Xa veñen

De novo están aquí, semella que non houbo
un tempo en que a distancia abría a longa ponte
dos ecos da soidade, aquel reverberar
das augas contra a pedra, do vento contra as flores,
e veñen coas súas cores na altura das bandeiras,
e traen os seus camelos cargados con pianos,
con páxinas escuras de ignotos pentagramas.

Están de novo aquí. Alguén lles debería
facer un bo retrato, pedirlles que parasen
acaso algunhas horas e desen de beber
aos mortos e afogados, aos tristes, aos sedentos,
aos músicos deitados na sombra dos seus pozos,
sombríos violinistas tocando a súa pregaria,
igual que as aves tanxen a sombra do solpor,
o mesmo que as tormentas nas noites interpretan
antigos desconcertos de vento e percusión.

Que deixen de correr, que acouguen unhas horas,
que pousen os oboes, os altos contrabaixos,
e digan o dicir, e falen o falar,
que dean en mostrar a chave que abre as bocas.

Que garden contra as pontes as caixas do silencio,
do mel que se derrete de oír na escuridade
os melros embriagados.