harmonium

12

ignora como sopran os misterios

e sabe máis ben pouco do silencio

só toca as cordas rotas

dun resto de piano

e escoita o son que verte o refugallo

os troncos dun naufraxio polo río

as cinzas dun incendio que abafou

 

despois senta a beber tisanas no solpor

e fala cunha sombra de si mesmo

feliz como se houbese

un barco na súa espera

feliz como se houbese

un barco na súa espera

 

ignora como sopran os enigmas

o moito que han durar estes fulgores

o pouco que aínda resta de misterio

só tanxe un  vello harmonium

con restos de tabaco

e un certo pouso agrario

de igrexa rural

 

despois camiña espido na noite xunto ao río

e fala cunha sombra de si mesmo

feliz como se houbese

un barco na súa espera

dodecafonía

sarolta-ban10 (1)

dispuxo entón as harpas no fondo dos enigmas

e púxose a tocar pianos derramados

cancións que regresaban do fondo da linguaxe

viradas nunha estraña melodía

harmónicos ruíns

acordes de borralla

e coxas flores murchas caendo da fervenza

das cordas rotas

rotas

 

non era o voo que acenden

as vellas partituras

senón o espectro azul que habita os pentagramas

as caixas en que acouga o mar cando xermina

o idílico final do inverno entre tormentas

 

e foi feliz tocando eses pianos

feliz como unha hortensia no tránsito de agosto

feliz como un camión entrando nun concerto

no instante en que o motor

sublime e afinado

encontra os violonchelos repetindo

o ton da súa salmodia

feliz como un camión chegando para dar

a nota derradeira

o corno e a buguina e a trompeta

e o ton dese timbal

tanxendo unha harmonía

do azar unha enxurrada

o cólico do incerto

blues

sarolta-ban241

o triste é que non houbo ninguén que se atrevese

alguén que erguese a chave e fose para o mar

co soño dunha porta

a idea da cancela abríndonos o espazo

a un cento de camiños no solpor

 

(hai tempos para todo e días de partir

de estar de pé na proa dunha nave

sentindo o voo da brisa sobre o rostro

e a noite procurándote detrás

gañando a súa carreira contra o vento)

 

e o triste é que ninguén lle dixo belas artes

e aínda que formase na súa ausencia

o límite febril dunha tristeza

ninguén que lle chegase

igual que chega a tarde

sen querelo

e fose pór a man sobre o seu lombo

ninguén que debuxase

materna unha andoriña unha paisaxe

a dor que o río acende en líquidos de prata

ninguén que dese alí

no alto das barandas

un grito derradeiro

 

o triste é que tamén se transformase

o ámbito nun cadro

a cinza nunha torre

e todo se embarcase para o fondo

do mar sobre a distancia

 

e o triste é que el

aquel que ergueu o pano da bandeira

e dixo aquí comeza

de novo o territorio da existencia

o punto en que se fundan as palabras

o porto no que embarcan os enigmas

mostrase cicatrices as cancións

 

o triste é que deixase

deitada polo chan tanta tristeza

que mesmo houbo misterio

un longo arcano azul

catarse

Elizabeth Schumann e Richard Strauss

na voz de Renée Fleming cantándome Setember

(nun disco coas cancións de Strauss, as derradeiras )

pendura unha ave antiga

igual que esas estrelas que seguen a enviarnos

a luz durante anos despois de fenecer

e pasan moitas noites e séculos e meses

e a luz segue a chegar

oh signo ben confuso da tebra engalanada

a morte como un brillo que perdura

 

e escoito esa fulxencia e miro para a voz

igual que se estivese a ollar un cadro

e as cores fosen bágoas do meu pranto

de tanta intensidade

 

non sei que estraño pouso de drama e de loucura

reside por aí

que carga de tristeza tiña o século a morrer

naquela Viena ida

que círculo de luz e de catarse

me prende a min agora

que páxina do infindo diario do solpor

me une a este castigo

 

 

 

 

acaso o ocaso

Surrealists

 

o día foi caendo levándome con el

deriva contra a noite

devalo sen naufraxio

e souben que hoxe estaba clausurado

ruína dunha vella construción

 

por iso me inauguro

dou fe de que comeza

de novo a miña música

o túnel no que brotan do escuro unhas trompetas

o tránsito febril

do tempo a perseguir a épica da estrela moribunda

o drama dos rumores que fundan as cancións

igual que alguén traspasa un pórtico chorando

sen panos que lle enxoiten as bágoas de tristeza

 

hai anos era novo

e agora vou murchando

igual que murcha a noite as peles das mazás

e sinto como as mans

xa saben apalpar a escuridade

tocar o vento frío

oír como o silencio regresa polo inverno

e vén cantando estampas de tristeza

e vén selando epístolas perdidas

 

hai anos era aínda

e agora xa se achega

o nunca como un voo de tebras polo ocaso

un voo de aves de sombra

e veñen os cabalos do vento clausurando

os pozos e as nogueiras que ven polos camiños

e prenden lume aos soutos

e queiman as hortensias

cabalos cos seus ollos de pánico sangrando

dispersos como un sopro

 

hai anos eras ti

e agora non es máis

que a flor que alguén deixou

enriba dun sepulcro

a flor que segue viva

a flor que xa coñece

os frios que se senten nos rumbos cara ao ocaso

evening meditation

9851372

as músicas que tocan na india dos meus soños

son longas como a tarde

un voo de ecos e frautas e táboas e laranxas

e mentas que lle amencen ás cordas dun sitar

solemne e vagabundo ardendo de tristeza

 

son músicas que prenden na fonda cicatriz

e verten funerais de cinza polas augas

e van como unha casca de noz cara ao solpor

levadas polo río da noite e dos enigmas

 

son músicas e pórticos estraños labiirintos

que alguén ergueu pensando nun máxico pomar

no fondo dos camiños que levan a occidente

e quixo abrir a sombra igual que unha laranxa

verter o zume en cálices

dar conta desa sede

 

as músicas que pousan no corpo entre mazás

e ferven chaves vellas derreten como a alpaca

ou veñen abrir caixas e sacos e capelas

e deitan percorridos no aire unha beleza

un raio de sol posto que entra pola casa

e deixa o seu misterio pendente dunha lámpada

 

as músicas que aínda fumegan no verán

e levan unha caixa coas fotos dunha voda

do inverno e da distancia

espíritos de aves de lóstregos veleiros

que o mar deixou atrás e quixo que volvesen

ás illas como volven os cólicos coa chuvia

os cólicos que verten da sombra e da tristeza

as músicas que baixan no río dun sitar

O Freunde, nicht diese Töne!

00420100610

as dádivas que o tempo dispuxo para min

a xeito de agasallo por guerras e derrotas

son doces como un dátil e escuras como o voo

das pegas contra o fondo da tarde por setembro

 

son rostros que eu visito fermosos no esplendor

ou peles que abren tránsitos de cinza e de loucura

camiños que o sol soubo comprar como unha música

e notas que alguén verte no mar do esquecemento

 

eu tanxo o meu sitar e cando a ladaíña

dos corvos a tristeza que apousa sobre a terra

xa sinto que abre pozos e túneles sepulcros

prosigo entre esas néboas en busca dunha harpa

solemne como un día de maio ou de febreiro

 

aquelas cousas gratas que a vida me deixou

e fun atesourando minúsculo perdido

igual que un naturista que garde as follas murchas

o mesmo que un actor que conte o seu monólogo

son froita do vivir colleita da existencia

mazás que o vento soubo guindar sobre un panasco

ou acios que esqueceron cortar vindimadores

 

e doume por pagado feliz como me sinto

as tardes en que fago un cálculo xeral

e vexo que fun longo ou mesmo dilatado

que andei por onde quixen que houben de perder

a vida varias veces e sempre pola contra

durou e perseguiu máis anos procurar

dispor de novo o corpo nas décadas vindeiras

 

que ben que todo fose en moito parecido

aos soños que tivemos ás horas que soñamos

que a vida a fin de contas mantivo a solidez

o voo dunha alegría de séculos e anos

jet lag

tapies-1

o corpo cando chega despois dunha distancia é sempre máis fugaz

semella andar ao lonxe

e leva sobre os días as túnicas de oriente

o mar que acende a corda da tarde contra o outono

e un baixo adormecido de músicas antigas

cancións que o corpo dixo ou foi quen de cantar

 

o corpo ten milagres e sombras como todo

cos anos pousa a ollada por riba das facturas

e ponse a comprobar se existen no inventario

laranxas ou tristezas

se os pagos foron feitos depois de recibir

a lúa sobre as augas e un século de amor

e nega o seu subsidio de morte por decembro

e rompe mil contratos de chuvias ou de frío

 

o corpo logo  conta palabras que inventou

aquilo que se dixo tamén pola distancia

e dálle por bailar sen roupa pola area

deixando unha preguiza a xeito de ronsel

e un fío de augas limpas impolutas

 

o corpo cando chove no medio dun inverno

e ve que hai vidros grises de chumbo polo ceo

e sente abrir no vento as portas dos enigmas

detense ponse a ver calcula unha pregaria

e deixa que un vapor de noites consumidas

propague a súa humidade

que sabe como abren os ´pórticos do tempo

e ten un trato antigo co silencio

 

o corpo adormecido que impera sobre os soños

e escoita os barcos lonxe chegando do desastre