Kérkira

Ninguén percorrerá xamais estes lugares que xacen na memoria.
Só antigos viaxeiros,
espectros que regresan en brétemas de outrora,
Imaxes que difunden as auras do xardín do esquecemento.
Ninguén ha regresar.
Que todos faleceron.
As augas, o verán, as tardes, a brisa,
o sulco que abre a dor, os séculos tortos,
a fenda que separa o soño do vivido.

Delfos

Deixou dito Pausanias,
Tamén chamado o Periéxeta,
Xeógrafo e camiñante dos tempos da beleza,
Que as palabras inscritas no pórtico de Delfos
Son de grande utilidade para os homes.

“Repara, viaxeiro, quenquera que ti fores,
o que anda a desvelar os arcanos do mundo,
que se non dás en ti mesmo con aquilo que procuras,
tamén non poderás achalo noutros pagos.
Pois se es ti quen ignora as excelencias da túa casa,
como pretender outras grandezas?
En ti reside oculto o Tesouro dos Tesouros”.

Arbórica

Moito saben dos invernos estas árbores nosas.
Tanto saben como calan.
Dos novembros achegados e contiguos
aos febreiros afastados e distantes.
Moito esquecen cando lembran.
Moito acordan cando olvidan.
Pois son borra da memoria,
faiscar do esquecemento.

Deleitosas, doloridas,
abafadas, friorentas,
no sosego susurrante
e na rouca mudez,
poderosas e soturnas,
neboentas e opacas,
son as árbores sumidas
no intanxíbel da materia,
displicentes e xordas
aos cánticos do engano.

Xardín do esquecemento

Como aquel que escoita o eco
da linguaxe na conciencia,
detido a decifrar a fala que lle fala
na sombra de si mesmo,
parto agora para o voo do meu silencio,
entre a borra do solpor,
seguro de mirar a mirabilia,
a dar polo profundo co baleiro
dos ocos que deixaron
os grafos dunha escrita alucinada
en egos a orbitar co trote das raposas
ante un buraco negro.

Chamáronme Ninguén e teño nada.
Feliz de que algún nome me designe.

E quen nos vai valer, patria dos espellos;
quen mirará por nós, xardín do esquecemento;
quen virá nos gorentar, viño do olvido.

Hortensia

divina hortensia embriagadora
da luz de medianoite,
cálice sagrado do viño e do fermento
da uva polo sangue,
herba do aire,
herba do mar,
nenúfar e ninfea
de grandes follas, floreada
de branco e de amarelo,
ti, sátira e sabia,
canción do fenecer,
crepúsculo da alba,
que insistes en levarme, veloz en poldro bravo,
ás viñas en que acendes uvas brancas,
non esquezas que o máis alto
dos presentes, o agasallo
máis gabado, enaltecido,
sempre foi o do canto

Pregaria

Leibniz falaba da Natureza e da Graza como os dous reinos respectivos da mecánica e da moral entre os que existía unha harmonía determinada por Deus. E de onde viña o Mal? Necesariamente do home, nunca de Deus.

Vendo estes contrastes entre o firmamento, sempre entrópico e continxente, e a arte, tan racional como inefable, pensaría nunha obra de redención, un acorde conxunto da mecánica e da moral, unha pregaria.

Vellaría

Novembro de segunda man,
deses que se compran baratos nos mercados de vellarías.
E chovía sen pausa.
Caía unha lagoa enteira de augas melancólicas.
As billas non paraban de pingar sobre caixas de metal enferruxado.
Un ritmo de vals triste, tic tic tac, corría pola auga.
Vasos gregos e alguén cantaba psalmos,
antigos edificios con estatuas,
ausencia de pardais nun inverno perpetuo.
Virás ao meu enterro vestida de branco.
Na derrota de Francia.

O louco, o amante, o poeta

Podemos supor, con Zizek e con Lacan, que haxa tres tipos de acontementos: acontecementos imaxinarios, acontecementos simbólicos e acontecementos reais, e que estarían vencellados, respectivamente, coa tríade shakespereana do louco, o amante e o poeta.

O louco porque habita a dimensión do imaxinario, confundíndoa coa realidade; o amante porque identifica a persoa amada coa Cousa absoluta, nun curto-circuíto entre significado e significante; o poeta porque fai aparecer un fenómeno sobre o pano de fondo do baleiro do real.