sen rumbo

impressive-black-and-white-portraits-of-old-people04_thumb

O mesmo que un camión que sobe de vagar a encosta de Puxeiros

sinais intermitentes de noite a esparexer aviso de perigo;

igual que o buque escuro que en alba de febreiro

avanza sixiloso nas néboas pola ría

mostrando a sombra estraña

da carga contra as luces do mencer;

igual que un esmolante no frío dun portal

sorbendo as pingas últimas dunha caixa de viño

con pan a aproveitar o aceite dunha lata de sardiñas…

así,

con esa pausa,

con esa lentitude,

declárovos ter sido feliz até a fatiga

seguindo o itinerario

sen rumbo da linguaxe.

Do corvo solitario (soneto en alexandrinos brancos)

tumblr_lykh8niUiG1qap9qio1_400

Agónica por veces, recente moitas outras
Fumega algunha vez por dentro e nos abafa
A marca que sinala o ascenso doutro século.
Por iso esta distancia do mar que se espreguiza.

E escribo sete notas felices como un vidro,
Os labres coa sustancia frugal da eternidade.
Levando nas palabras un vello traxe gris,
O aberto mirador do ocaso sobre o mundo.

E dígome dicíndoche que noite máis estraña, 
Feliz como os moinantes, os pobres, os saudosos,
O mesmo que se un día a néboa se abatese
Nas neves derretidas, nos ventos xa pasados.

Espectro de viaxes fendidas polo tempo,
Aniña agora en min un corvo solitario.

insignia de victoria

tumblr_m13n90qduL1qgwmzso1_500

os signos que ficaron do tempo no seu paso

de pedras e fragmentos de íntimos metais

(a sorte a estrela o albur

que xiran as súas rodas e os seus radios

á busca doutras illas e mares e linguaxes)

son mostras dos camiños diversos que procura 

Enigma no solpor

 

a noite de verán bañada en plenilunio

os corpos transparentes das medusas

o lento decorrer de néctares alados

anxélicas milicias

 

avanzan sobre o lombo dos outeiros

coroan cos seus ramos coa fronda do seu voo

o negro cadaleito da néboa da existencia

e deixan a pegada da lúa nas mazás

erguendo no seu canto principios de viveza

 

se inútil toda insignia de victoria

máis torpes os lamentos da derrota

proposición

tumblr_lorp9dx3Gq1qb8vzto1_500

agora que o declive do día xa esparexe

as augas preguiceiras do Loira cara a Nantes

deitando sobre os sulcos das augas a moeda

do sol como un denario

e volve decretar un leve harpexio branco

fantasmas desolados que a noite arrebatou

remotos no seu fondo de lama e desmemoria

feliz no meu vagar errante no meu voo

un máis dos que acostuman pasar o tempo aquí

seguindo o voo das augas

no aberto mirador do ocaso sobre o mundo

que vai deixando fitos de pedra polos campos

fundando un horizonte

 

quixérache eu propor

subirmos a un navío

e ser puro naufraxio

maldito país

photographicsurrealism1

Raza escura galaica

de rústicos instintos

que inxusta sacrificas

os teus mellores fillos;

madrasta desleirada

de designios cativos,

proxenie ignava e inculta

que aborreces teus ínclitos;

da polvorosa gleba

pobo tan só engreído

e ás cousas inclinado

dos escuros sentidos;

¡ai de ti, dura raza,

de proceder esquivo…

Eduardo Pondal

Ah, meu país,

Meu maldito país.

E pensar que che entreguei o mellor da miña vida

Para só recuperar froitas murchas e fracasos.

Para sempre arriarei do meu peito a túa bandeira.

Teoría do erro

surreal-photos-15

Dos erros que un comete ao longo da existencia
algúns derivan logo en noites e fracaso,
incensos que o misterio derrama sobre nós
o mesmo que se fósemos cabalos desbocados
por sempre castigados a correr.

Hai erros, pola contra, que viran o seu voo
e van deitando luces de agosto e longo estío,
estrelas que do alto derraman un camiño
e forman un incendio de brillo, de calor.

Son erros de virtude, disparos contra a chuvia,
percursos que noutrora nos mapas figuraban
por sendas de ignominia e agora nos dirixen
en fíos de cometas por límites de cores.

Benditos, pois, os erros que sempre se cometen,
aqueles que son lúas en noite de verbena
e labios con dozura ou sales de muller
e dátiles, améndoas, laranxas derrubadas
nun voo de vento irado, de brisa enlouquecida.

Bendito quen comete os erros unha noite
de incendios de verán, os erros que se entregan
con labios e silencio e axiña van mudando
facéndose loucura, amores e desterros.

Quen ama os grandes erros sen dúbida comete
un erro como un lirio e un signo de fracaso
pois nada máis errado que o triunfo ou a victoria:
o erro imperdoable.

Si vis pacem

As mílites murallas, os pórticos castrenses,
Vestíbulos e arcadas, alpendres, barracóns,
Que deron acollida, serviron de refuxio,
Na gloria e na ignominia do éxito e a perda,
A aquel que a infantería serviu con dignidade,
Murcharon cando a guerra deixou de acalorar
Os ánimos e as ánimas, os corpos e as materias
E as armas silenciaron o ímpeto do lume,
O estrondo e o balbordo de heroica combustión.

Así que nada fica daqueles territorios
Gardados contra a noite, erguidos para o día,
Que vellos capitáns nun tempo proclamaron
Máis válidos que a vida, con prezo superior
A todos os que, a centos, podíamos morar
Na entraña dos seus cuartos e recintos.

Así que, combatente, non deixes de avaliar
As sabias advertencias, a cauta exortación
Que en forma de poema che ofrece este soldado:

Por patria ou por bandeira ninguén debe doar
O empréstimo fecundo da existencia,
Por credo ou argumento, por sede ou avidez.
As armas na fogueira, funestas, se aniquilen
E a pólvora con chuvias indómitas se estrague.