Snorri Sturlusson

2704904519_994800ba59

Ao saírmos do país pola gorxa do fiordo
abeirando a mole nívea das illas
os navíos debuxaron entre sulcos e ronseis
a efixie de solpor, (ese cristal que afoga o mar
inzándose de cores) para teren propicias as aves.

“Agora ti serás, oh branca e mol Noruega,
a xoia que procuren os meus ollos
brotando da nostalxia para sempre”,
dicía aquel que eu fun erguéndose na popa
coa pena e co tormento da partida.

A espiña dunha rosa fenda a brisa ao anoitecer.

O espello no que a tarde garda escuros grans de ouro
reflecte aquel instante de loucura. Lembro
que esquecín a lingua que falaba
e, ás veces, cando soño,
por entre as follas húmidas das árbores
advirto a sombra da neve
e a lixeira melodía das harpas e os oboes.

L’eclair

20100923_ben_goossens_08-600x419

Sentado unha noite na Quintana dos Mortos

cando o voo dos reloxos enchía o seu eco na pedra

e pairaba un orballo de cinza nas torres doentes

escoitei a cidade renxer esvaecida

achegarse nun laio de sombra ao meu corpo

e soprar nos meus beixos a voz do delirio:

aquí están para sempre

a loucura

e o outono.

Time is an ocean but it ends at the shore

Tales-from-the-hidden-attic

Cando o corpo dos meandros repouse baixo as aves
sinalando novos sulcos para as augas
por entre as madeiras cansas
e na fondura dun arroio a terra mole
outorgue á entrada do solsticio
o tremor da herba que medra
procura entón ese convite que te chama para sempre
á paisaxe onde agrelou a escuridade.

E gárdate do pó que murcha as cores e debuxa
o tempo nas palabras. Mais non do abrente
dunha rosa ou do silencio
da tarde.

Para o mar que procuras (a sombra)
mentres baixas na brisa, oh leve ouriol,
leva as áncoras novas e a raia dun voo,
nacente como un eco de sal, voluptuosa.

Der Abschied

DCF 1.0

Cantábaslle triste Ich liebe meinen Mann
ás primeiras sombras do inverno
naquel café do Báltico sen nome.

As áncoras da noite no repouso
e a eivada luz tinxida de ribeira
alongaban a estancia do eco
no espello dunha música de esponxas.

Como esquecerte, oh Alemaña!

Grande é o vaivén co que moven as horas
o carro de flores da tarde. Os días
(que son as areas dun deserto inútil)
pasaban lentamente. Soñabas
a trémula imaxe do cristal
e a poeira antiga dun reloxo gótico.