Tagebuch II

Elliott Erwitt

Do vento que proviña do fondo da mañá chegaron algúns signos.

Anacos das bandeiras que se ergueran nos soños do mencer,

cristais que esparexeran antigas redomas agora rebentadas polo tempo,

farrapos dos vestidos que os príncipes usaran nun baile xa esquecido.

 

E púxenme a mirar para os espellos

levando unha canción prendida no cabelo,

as portas viseladas dos roupeiros

que alguén bañou un día con azougue

e agora andaban cheas de cancros e de cinza.

 

E vin como saían dos meus ollos as imaxes

durmidas sobre os prados da retina:

cabalos que pasaran había moitos anos

seguindo a vella senda do solpor,

os bois que tempo atrás turraban dos invernos

levando unha lameira sobre o lombo,

o incendio dalgún monte erguéndose no alto,

os aires posuíndo a fumarada.

Tagebuch I

tumblr_ma4xutfjnw1r3fa3go1_500

Os días foron logo caíndo como un voo

de aves sobre o fondo da distancia:

mañás do alegre xílgaro,

as tardes da andoriña,

as noites do sombrío e devoto da tristeza,

meu corvo visionario.

 

E puiden ter contacto cos volumes

que abren fendas longas nos enigmas,

os libros en que alguén dispuxo a vía

que leva pola noite até a alborada,

os ferros alongados que transportan

o insólito comboio dunha luz

fervendo de beleza.

 

E souben logo estar sentado

a ollar hora tras hora para as letras

o mesmo que unha pinga de sangue que escorrega

por riba dun reloxo

e tarda moitos días en secar.

 

E déronme as cinco e mais as seis

e as sete da mañá

tronzado de lectura e de iliusións

inmerso naquel mar de auga sombría.