Filemón e Baucis

Conta Ovidio nas Metamorfoses 
a historia do grego Filemón e a acolledora Baucis, 
que, tendo amparado a Zeus e a Hermes,  
humildes viaxeiros, vagabundos ou romeiros, 
mereceron dos deuses o presente 
de remataren xuntos os seus días, 
o regalo e o deleite de cumpriren a vontade 
de verse declinar aviciñados. 
A humildísima cabana transformada en templo 
e eles mesmos xunto á porta virados en árbores.
Velaí a fineza da dádiva divina.  
Filemón en carballo, que é a árbore de Xúpiter, 
e Baucis en tilo, que é símbolo de fidelidade.

El

El estivo sempre alí, 
na fundación do esquecemento,
entre os arquivos da ruína, no desleixo. 
No sinistro e no desastre,
na intemperie. 
Era certa a súa desdita,
os seus signos de infortunio,
o seu sino de pasadas desventuras. 
E no abrirse desa curva,
no percurso do camiño estampado de xestas, 
xa viraba a adversidade entre códigos azuis,
como timbres e sopros de frauta.