Do cisne

Lugares, épocas e espazos, 
moradías e estacións,
séculos e ambientes…
tránsitos dos días e ritmos da paisaxe… 
minutos que verteron no voo do acontecer 
un vello cisne branco.

Horarios que difunden
o ritmo do motor que vira no horizonte,  
o baile dos invernos a partir,
reloxos a pingar enferruxados 
á espera dun sinal de eternidade. 
nun vello cisne branco. 

Manifesto

Falamos linguas que non teñen pasaporte
nin fronteiras, 
linguas libres como aves,
que afinaron os séculos e os mortos. 

Por iso cando tratan de calarnos
con certeza cren borrar a voz do avó
traballando na madeira,
o son de Andrés Dobarro volvendo no tren,
o cántico de Otero na feira de Padrón, 
a queixa de Luísa Villalta a interpretar
a Bach contra o silencio,
o voto en rebeldía dos nosos deputados,
o folgo de tantas e de tantos
no trafego dos días. 

E entenden que unha lingua que non teña pasaporte
nin fronteiras,
libre como as aves, os séculos e os mortos,
é unha lingua derramada,
unha torre por caer. 

Mais esquecen que vivir, volver no tren,
andar atarefados na madeira,
tocar as harmonías do barroco,
abrir a marabilla nas mentes dos feirantes,
tamén son formas de animar,
de encher o mundo cos pulmóns da existencia. 

Pensa que, se calas, xa es un morto
sen encargos nin oficio, 
sen tarefas nin faenas,
sen palabras que te enchan de sentido.

Poema lacaniano

A voz, dixo Lacan,
é o que se escoita entre palabra e palabra. 
Tamén dixo
que a mirada é o que non se ve.

Eu ando por aquí,
ausente, extraviado,
libido vagabunda neste magma escópico-invocante,
a brincar coa voz e coa mirada,
estimando
a xente que aínda escoita,
a multitude
que procura dar sentido ao que divisa.

Non traballo na poesía da experiencia,
celeste agricultor.

Mosteiro de Lorvão

Se somos o que ollamos

ou, dito doutro xeito,

o eco e o reflexo das cousas que nos miran,

non é casualidade que alí onde presente

queimadas as divisas, tisnados os emblemas 

bandeiras de fracaso, 

emerxan como flores de xasmín

e negras bolboretas

e góndolas pousadas nun lago de prata,

as cinzas de vivir,

a borra que fun sendo. 

E veñan ofrecerse,

volátiles relampos en danza de estorniños,

o gris do Antigo Réxime,

o fado portugués,

a luz do neboeiro de Occidente. 

Inútil e invisible

Pensei que a simetría, o instante de equilibrio, 

proviña da beleza inhóspita da sombra, 

e, verde sobre branco, do trazo a prosperar 

dos ramos de xasmín sobre o cal deslavado. 

Raíces que volvían dun brinde cos espellos, 

dun voto polas augas de abismos e de pozos, 

escuro cumprimento de albas e de espectros, 

a década a pingar no salón solitario. 

Alguén a abrir a fenda dos músculos partidos 

dun corpo que venceu, dobrou na desmemoria. 

E algo había alí, inútil e invisible. 

Soneto en trece versos

Dos altos reis aos baixos labradores
que penan os traballos desta vida,
dos grandes mandatarios aos señores
que amparan a procura da fuxida,
ningún ha de lograr mirar o norte
que burle do camiño a mortal morte.
Que todos son antigos debedores
sen ouros nin facenda que empregar
en pago por excesos e sabores.
Que a nave xa está aqui pra nos levar
de volta cara ás augas de Caronte
e nada nos permite abandonar
a obriga de seguir e ollar de fronte. 

Bitácora e Nausícaa

No conoce el arte de la navegación
quien no ha bogado en el vientre
de una mujer, remado en ella,
naufragado
y sobrevivido en una de sus playas.

Cristina Peri-Rossi

Xamais coñecerás a náutica mestría 
das artes de bogar pola mariña 
sen teres ancorado nos portos deliciosos 
do reino de Nausícaa. 

Xamais navegador ou nauta ou mariñeiro, 
ou simple mareante, 
terá desa destreza, perito a visitar 
as praias, litorais, costados e vertentes, 
sen guía do seu xeito nos afagos. 

Nin náufrago ou caído sen mapa nin destino
terá continuidade no percurso
se, orfo de areais, as dársenas esquece. 

E, aínda sendo así, ben pouco ha coñecer 
da luz dos seus encantos.